Czytelnia

Zobowiązania szkaplerzne


ZOBOWIĄZANIA SZKAPLERZNE
Przez Szkaplerz święty nasza Pani czuwa (nad nami),strzeże (nas), lecz także i karci!
W poprzednim numerze „Małego Loreto” poznaliśmy wielkie dary Szkaplerza św. i łaski płynące z jego przyjęcia. Aby dostąpić spełnienia wielkich obietnic Najświętszej Dziewicy związanych ze Szkaplerzem, potrzeba z naszej strony spełnić pewne warunki. Są to zobowiązania, które podejmujemy, przyjmując Szkaplerz.
Dostępujemy bowiem obietnic Chrystusa czy Najświętszej Panny o tyle, o ile jesteśmy ich godni. A stajemy się godni na miarę naszej przemiany wewnętrznej i przemiany naszego zewnętrznego postępowania.

 
Jakie są więc zobowiązania Szkaplerzne abyśmy stali się godni dostąpienia obietnic Maryi? Są one bardzo łatwe i możliwe dla każdego bez różnicy.
Większość prosi o Szkaplerz św. pragnąc oddać się w opiekę Matce Bożej, poświęcić się Jej Niepokalanemu Sercu, otrzymać pomoc i obronę w walce z mocami ciemności czy ze swoją słabością, doświadczyć Jej macierzyńskiej pomocy w godzinę śmierci i osiągnąć zbawienie! Aby dostąpić tych łask i obietnic Matki Bożej oraz stać się uczestnikiem dóbr duchowych całego Zakonu Karmelitańskiego wystarczy:
1. przyjąć poświęcony przez kapłana lub diakona Szkaplerz Karmelitański według zatwierdzonego Obrzędu błogosławieństwa i nałożenia Szkaplerza
2. zawsze nosić Szkaplerz św. na sposób karmelitański
3. odmawiać nałożoną przez kapłana modlitwę Szkaplerzną w dniu przyjęcia Szkaplerza
4. wpisać się do Księgi przyjętych do Szkaplerza św. w danej parafii lub w najbliższym klasztorze Karmelitów Bosych.
Papież Jan Paweł II pisał na 750-lecie Szkaplerza (w 2001 r.): Nabożeństwo do Maryi w Szkaplerzu św., nie może ograniczać się tylko do modlitw i hołdów składanych Jej przy określonych okazjach, ale powinny stanowić habit czyli nadawać stały kierunek chrześcijańskiemu postępowaniu, opartemu na modlitwie i życiu wewnętrznemu poprzez częste przystępowanie do Sakramentów i konkretne uczynki miłosierne co do ciała i co do duszy. Nie intencje więc, nie słowa, nie deklaracje i uczucia, lecz życiowa postawa decyduje o autentycznej czci i naszej pobożności. Odziewając się Szkaplerzem św. wyznajemy, że pragniemy naśladować życie Dziewicy w czystości ciała i duszy, w modlitwie i w umartwieniu, w codziennym pobożnym życiu i gorliwym wypełnianiu obowiązków stanu. Aby osiągnąć świętość życia, chrześcijanin powinien naśladować przede wszystkim Chrystusa, jednak naśladowanie Maryi Dziewicy nie tyko nie odwodzi od wiernego kroczenia śladami Jezusa, ale czyni je nawet łatwiejszym. Patrząc na Nią, możemy się uczyć, jak z pokorą i wielkodusznością wypełniać swoje zadania, właściwe naszemu stanowi życia i indywidualnemu powołaniu oraz jak budować królestwo Boże i osiągnąć zbawienie. Jest więc rzeczą bardzo słuszną, aby dzieci stawały się podobne do swojej Matki, aby Jej zalety i cnoty odtwarzały w swoim życiu. Podążanie drogą świętości wcale nie jest łatwe i właściwie o własnych siłach niemożliwe. Zawierzenie się Najświętszej Pannie w znaku Szkaplerza i oddanie Jej swojego życia, otwiera przed nami nowe możliwości szybkiego kroczenia drogą zbawienia i osiągnięcia pełni duchowego rozwoju. Przekonuje nas o tym wielki zastęp Świętych Karmelu.
Zobowiązanie pierwsze – przyjąć Szkaplerz św.
Pierwszym zobowiązaniem jest osobista decyzja nabycia Szkaplerza i poproszenia kapłana o jego poświęcenia i nałożenie. Wymagane jest, aby Szkaplerz został przyjęty z rąk kapłana. Poświęcić i nałożyć go może każdy kapłan zarówno Karmelita, jak i kapłan diecezjalny czy zakonny. Jednak przy nałożeniu Szkaplerza wymagana jest formuła liturgiczna zatwierdzona przez Stolicę Apostolską (Obrzęd błogosławieństwa i nałożenia Szkaplerza, Kraków 2001 ). Zakłada to wewnętrzną decyzję poświęcenia siebie Matce Bożej, zerwania z grzechem śmiertelnym i postanowienia z pomocą Maryi dążenia do zbawienia! Decyzja przyjęcia Szkaplerza – jako zewnętrznego znaku, zakłada przecież świadomość tego, co Szkaplerz oznacza i do czego zobowiązuje! Pierwszym i podstawowym wymogiem stawianym osobie przyobleczonej w Szkaplerz jest naśladowanie Maryi. Głównym przejawem naśladowania Maryi są: czerpanie wzoru z Maryi, które winno być oparte na przeżywaniu życia na wzór Maryi, a przez to na częstym zwracaniu się do Niej w ciągu dnia i wyrażaniu swej miłości do Matki Bożej. Naśladowanie Niepokalanej to również coraz doskonalsze zawierzenie się Jej kochającemu i matczynemu Sercu. Ten kto pragnie przyjąć Szkaplerz powinien się przygotować do tego przez Spowiedź Świętą i pełne uczestnictwo we Mszy Św. z Komunią św. (o ile to możliwe). Jest to zwyczajny warunek by w dniu przyjęcia Szkaplerza dostąpić odpustu cząstkowego. Jedynie w dniu wstąpienia do Bractwa Szkaplerznego, Kościół udziela odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (zerwanie z grzechem, Spowiedź i Komunia św., modlitwa według intencji Ojca św. oraz odnowienie przyrzeczeń zachowania zobowiązań wynikających z przynależności do Bractwa).
Dlaczego tak ważne jest przyjęcie poświęconego Szkaplerza – że wszyscy zgodnie wymieniają tę ceremonię na pierwszym miejscu jako warunek dostąpienia dalszych łask, przywileju i obietnicy Maryi? Otóż dlatego, że Szkaplerz jest to w istocie pewnego rodzaju habit. Kto go otrzymuje, zostaje przez obleczenie w niego, w pewien sposób mniej lub więcej ścisły, włączony do Zakonu karmelitańskiego. Tak bogatą treść zawiera formuła przyjęcia do Bractwa NMP z Góry Karmelu. Kapłan pokrapia odzianego Szkaplerzem wodą święconą na znak zespolenia w jeden uścisk miłości i świętości – Szatę Maryi z noszącym ją dzieckiem.
Dlaczego należy prosić o nałożenia Szkaplerza kapłana lub diakona, a nie należy go nakładać samemu? Nikt bowiem sam sobie nie powinien nakładać po raz pierwszy Szkaplerza, tak jak w Zakonie Karmelitańskim nikt sam sobie nie bierze pierwszego habitu, nie poświęca go sobie sam i sam nie nakłada! W dążeniu do zbawienia konieczna jest pokora, która sprzeciwia się samowystarczalności i samozbawieniu! Dopiero gdy pierwszy Szkaplerz się zniszczy, to drugi i następne – ponieważ nie potrzebują poświęcania – każdy może sobie nałożyć sam. Szkaplerz poświęcamy tylko pierwszy raz, podobnie jak poświęca się pierwszy raz habit w Zakonie, oddaje się Matce Bożej raz, wstępuje się do Zakonu raz i poświęcenie pierwszy raz – uświęca następne Szkaplerze, gdyż wciąż trwa oddanie się Maryi i pragnienie życia pod Jej płaszczem! Osobom chorym, w podeszłym wieku lub przebywającym w więzieniu, można podać Szkaplerz św., pobłogosławiony przez kapłana, który osoby te, po modlitwie, same mogą sobie nałożyć. Takie osoby trzeba potem zapisać do Księgi Szkaplerznej w parafii. Jeżeli jednak przyjdą do zdrowia, powinny one na nowo, uroczyście przyjąć Szkaplerz z rąk samego kapłana.
Zobowiązanie drugie – nosić Szkaplerz św.
Szkaplerz należy nosić przez całe życie we dnie i w nocy. Oczywiście nie w kieszeni, nie w portmonetce, nie w torebce – nie gdzie indziej, ale na sobie, tak aby jedna część spoczywała na piersi, a druga na plecach. Nie należy się wstydzić noszenia Szkaplerza św.! Żydzi nie wstydzą się zakładać swoich filakterii, tałesu czy chodzić w swoich charakterystycznych ubiorach, choć z tego powodu są niekiedy zaczepiani i wyszydzani. Żołnierz nie wstydzi się znaku swego kraju noszonego na czapce, owszem uważa to za honor i wszędzie pokazuje się jako żołnierz. Dlaczego więc katolicy mieliby się wstydzić publicznie przyznawać do Maryi, do tego, że Ją kochają, że są Jej dziećmi i należą do Niej? Do każdego, kto się przyzna przed ludźmi do Mnie – mówi nasz Pan Jezus Chrystus – do tego przyznam się i Ja przed moim Ojcem niebieskim (por. Mt 10, 32–33). To samo można też powiedzieć i o Maryi. Biada temu, kogo się zaprze nawet Maryja Matka najlitościwsza. Będzie to dla niego wieczne biada! Chcesz uniknąć tego nieszczęścia, kochaj Maryję, czcij Ją i nie wstydź się Szkaplerza św.
Zobowiązanie trzecie – odmawiać nałożoną przez kapłana modlitwę Szkaplerzną.
Kolejnym zobowiązaniem jest odmawianie przez noszącego Szkaplerz modlitwy, którą naznaczył mu kapłan w obrzędzie nałożenia Szkaplerza. Najczęstszymi polecanymi modlitwami związanymi z tym nabożeństwem są: Pod Twoją obronę, Zdrowaś Maryjo oraz kilkakrotnie powtarzany wciągu dnia akt strzelisty: Matko Boża Szkaplerzna, módl się za nami! Codzienne odmawianie tej najczęściej krótkiej modlitwy maryjnej jest znakiem jednoczącym nas z Maryją, wezwaniem do tego byśmy coraz bardziej naśladowali Maryję modlącą się, która często rozważała w swoim sercu wielkie tajemnice zbawienia (por. Łk  9,5).
Zobowiązanie czwarte wpisać się do Księgi przyjętych do Szkaplerza św.
W parafii lub najbliższym klasztorze karmelitańskim, jest potwierdzeniem zewnętrznym, stania się uczestnikiem wszystkich dóbr duchowych całego Zakonu Karmelitańskiego oraz odpustów udzielanych przyjmującym i noszącym Szkaplerz św.
Zobowiązanie piąte – właściwe zwłaszcza Bractwu
Kto pragnie dostąpić także przywileju sobotniego winien ze swojej strony uczynić coś więcej. Każdy bowiem kto pragnie dostąpić spełniania nadzwyczajnej obietnicy i daru udzielonego przez Maryję papieżowi Janowi XXII, to znaczy, kto chce być wybawionym z czyśćca w pierwszą sobotę po swojej śmierci, winien najpierw zachować czystość według swego stanu. Oprócz tego, należy codziennie odmawiać Małe Oficjum o NMP (odpowiada ono części Liturgii Godzin – Godzina czytań, Jutrznia, Nieszpory i Kompleta – z Oficjum o Matce Bożej). Ten, kto z różnych względów nie może poświęcić tyle czasu na modlitwę maryjną, powinien zamiast tego zachować wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych we środy i w soboty. Jeżeliby ktoś i tego warunku nie mógł spełnić, może go zamienić na inną formę modlitwy, postu lub czynów miłosierdzia, stosownie do swoich możliwości i stanu. Powszechnym zwyczajem stało się w Polsce swego czasu, że zamiast małego Oficjum o NMP lub postu (we środy i soboty) odmawiano codziennie 7 Ojcze nasz 7 Zdrowaś Maryjo i 7 Chwała Ojcu. Według norm praktycznych dla Bractw Szkaplerznych, mówi się ogólnie, że jego członkowie zobowiązani są do stałego poświęcenia swojego czasu na spotkanie z Bogiem na modlitwie, do częstego uczestniczenia w Eucharystii, do odmawiania jakiejś części Liturgii Godzin lub kilku Psalmów, Różańca świętego lub innych modlitw. Ponadto powinni uczestniczyć w okresowych spotkaniach, podczas których będą ożywiać poczucie wspólnotowej więzi, poznawać ducha Karmelu i uwrażliwiać się na potrzeby braci i sióstr, czyniąc to wszystko w zażyłej komunii z Maryją. Takie są obowiązki Bractwa Szkaplerza Karmelitańskiego. Kto uczyni coś więcej, stosownie do swoich możliwości i roztropności, otrzyma z całą pewnością hojną nagrodę od naszej Matki i Królowej.
Takie więc są zobowiązania dla wszystkich, którzy przyjmują Szkaplerz jako znak oddania się Maryi oraz pragną doświadczyć Jej opieki, pomocy i obrony w duchowej walce! Tak więc nie są to zobowiązania niemożliwe do spełnienia! Wszyscy powinniśmy zaciągnąć się pod Jej sztandar i chronić pod Jej płaszczem. Matki i ojcowie powinny przyjmować swoje dzieci do Szkaplerza św. jak najwcześniej, by Maryja od dzieciństwa otaczała je swoją opieką i chroniła przed zepsuciem. Kto lęka się swojej słabości, kto pragnie żyć bez grzechu, niech się uzbroi Szkaplerzem św., bo im więcej czujemy się obciążeni tym więcej potrzebujemy pomocy Maryi w powstawaniu z naszych złych nałogów. Jeśli masz niebezpieczną pracę, która ci może zagrażać utratą życia, nie zwlekaj, pozwól się okryć Maryi Szkaplerzem św. i schroń się pod Jej opiekuńcze skrzydła, abyś przypadkiem nie zginął nagle w niełasce Boga.
Modlitwa

O Święta Maryjo, Różo Karmelu! Ukryj nas w swoim Sercu na czas ziemskiego życia, a po śmierci przenieś nas o Matko do nieba! Opiekunko nasza! Udziel nam w niepewności – dobrej rady. Pokrzep i pociesz nas w przeciwnościach życia. Ty jesteś – dla nas walczących z wrogami zbawienia – najmocniejszą zbroją. Ochraniaj nas Królowo swoją opieką i Szkaplerzem św. o Pani nasza! Dozwól nam służyć Tobie wiernie, a wśród cierni tego życia strzeż czystości naszego serca, umysłu i ciała! O Gwiazdo Morza i Matko Przeczysta, ukaż nam po śmierci swoje łaskawe oblicze i daj nam uczestniczyć kiedyś w chwale Twojej, abyśmy wraz z Tobą i wszystkimi świętymi chwalili Boga w Trójcy Jedynego, na wieki wieków. Amen.


« wstecz

Polecamy

Loreto Nasze Loreto Szkoła Nasza Szkoła Chmielnik e-religijne.pl Starostwo Głos Karmelu

Piotrkowice, ul. Kościelna 1, 26-020 Chmielnik, tel. 41 354 90 09